Даслаць навіну
Знайсці
23
Па-коласаўску мудры / адказаць
25.07.2019 / 03:44
"Гэты тэкст я пісала тры тыдні. Ён даўся мне цяжэй за ўсе папярэднія разам узятыя..."

А каб жа аўтарка ведала, як цяжка было яго чытаць і яшчэ цяжэй разумець...
43
odin / адказаць
25.07.2019 / 04:11
Странный, депрессивный крик души человека у которого не сложилась жизнь и виноваты все кругом. Все плохие и все виноваты. Соглашусь в одном ,есть люди,которые просто недостойны существовать, но есть и хорошие и отзывчивые люди, хоть их и мало. Может Вам не повезло их повстречать на пути. Жизнь человека это череда проб и ошибок и как ты справишься так и будешь жить и никто кроме тебя самого не виноват в том, что ты из себя представляешь. К сожалению Не у всех получается выживать в современных условиях жизни, но надо жить и бороться и в конце концов надеятся на лучшее. Человек без надежды и веры- просто животное.
7
Zyrafa / адказаць
25.07.2019 / 07:27
Дзякуй.
10
Ulad / адказаць
25.07.2019 / 08:17
Дзякуй. Гэта праўда. Пра нас.
2
Анцiк / адказаць
25.07.2019 / 08:51
жэсць
0
Бел. / адказаць
25.07.2019 / 09:07
Дай Бог каб прышмат дабра цяплыни любви шчасьця прыйшло у ваша жыцьце! Часта сумленным душам прыходзицца несьци ‘чужы’ крэст.. трэ быць добрым и моцным, магчыма и прарвацца, тольки трэ верыць исьци и несьци .. я нясу рыдаючы и жыць ни хочацца бывае и часта але разумею, кали здамся, то усе зламаецца прападзе усе сьветлае добрае ... новы дзень-лепшы дзень!
8
Той самы / адказаць
25.07.2019 / 09:13
Шчыра спачуваю Крысьціне. Адзінае - толькі не трэба свой сумны досьвед  падаваць, як нешта характэрнае для ўсяго беларускага грамадства (на такую падачу хворыя тыя, хто называе сябе фіміністкамі...).

Такое бывае ў праблемных сем'ях, але самае важнае, на мой погляд, гэта тое што Крысьціна здоляла вырвацца з тых абставінаў у якіх апынулася. Гэта атрымліваецца не ў кожнага ў такой сітуацыі.

Аб нашых школьных "педагогах" і "праваахоўніках" якія павінны былі дзейнічаць  ва ўзгаданай сітуацыі, прамаўчым...

9
Алёна К. / адказаць
25.07.2019 / 09:53
Хай Гасподзь Бог дапаможа, бо чалавеку гэта не дадзена...
2
Казік / адказаць
25.07.2019 / 10:15
Замкнёнае кола, эстафета болю і спробы хоць на нейкі час прытупіць яго сурагатам шчасцяі радасці. Гэтага так шмат. Дзякуй, Крысціна
9
Генэрал Голад / адказаць
25.07.2019 / 10:49
Мяне зьдзіўляюць камэнтары людзей, якія ўзрушана зьдзіўляюцца. Ды такіх семьяў процьма, яны побач з вамі, яны паўсюль. Гвалт і хамства - прыкмета нашага грамадзтва. Гвалт і хамства - гэта мы. 
0
Котіс / адказаць
26.07.2019 / 09:05
Ёсць два светы. Адзін апісаны аутаркай гэтага тэкста, якi яна памылкова лічыць адзiным існуючым і другі, якога яна на жаль не ведае. Свет, дзе мужчыны не б'юць дзяцейі жонак, не дапускаюць крымінальных учынкау па за сям,ёй. Я вырас у тым другім свеце. Але з яе светам сутыкнууся даволі рана. У нас у класе быу хлопчык, які біу усіх слабейшых, ці проста меней нахабных чым ён. Аднойчы пад час медагляду, калі усіх хлопцау распранулі, я убачыу, што ён сам збіты на горкі яблык. Доктарка запытала: хто цябе так? Ён адказау: бацька.  Ужо тады я усё зразумеу. Часам асяроддзе ставіць цябе, чалавека з нармальнага свету, у стан выбару: кім стаць, катам або ахвярай. Нават у войску можаш выбіраць, ці служыць па статуце, ці з салагі (ахвяры) вырасці да ката (дзеда). Мне удалося служыць па статуце. Ёй не служыць. Але перад ёй, як я зразумеу, не менш складаны выбар выбар спажарожніка жыцця. Ах як гэтыя кацюгі умеюць яскрава заляцацца. Там дзе звычайны хлопец прынясе кветачку, гэты букецішча, дзе адзін запросіць у танную кафешку, гэты са скуры вылузнецца, але у дарагі рэстаран. А потым, як што не так - клямс па твары. Тут яна у вялікай небяспецы, бо, здаецца, нечым у сябе прыцягвае людзей несумленных, садыстау і прайдзісветау. Каб не трапляць у такія сітуацыі трэба перарабіць сябе і гэта споведзь толькі першы крок да таго.
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзера