Даслаць навіну
Знайсці
06.03.2019 / 16:53 8

Расследаванне аб тым, як ЛДПР стала бізнэсам для сям'і і асяроддзя Уладзіміра Жырыноўскага

Старэйшыну расійскай палітыкі Уладзіміра Жырыноўскага многія не ўспрымаюць сур'ёзна. І зусім дарэмна, таму што пабудаваная ім Ліберальна-дэмакратычная партыя — структура, вельмі паказальная для сучаснай Расіі. У абмен на лаяльнасць партыі дазволена амаль усё: амаральныя ўчынкі, сувязі з крыміналам і празмернае ўзбагачэнне кіраўніцтва, піша «Праект».

Роўна год таму, у канцы лютага 2018 года, у Дзярждуме здарыўся скандал, якіх раней там ніколі не бывала. Тры журналісткі абвінавацілі кіраўніка думскага камітэта па міжнародных справах, дэпутата ад ЛДПР Леаніда Слуцкага ў дамаганнях. Грамадскасць абуралася, патрабуючы выгнання Слуцкага з ніжняй палаты. Але ніякага пакарання не было. Нават больш: варыянт якіх-небудзь санкцый у дачыненні да парламентарыя наогул не разглядаўся, бо ў яго ўплывовыя заступнікі. Прызначэнне Слуцкага на пасаду кіраўніка камітэта падтрымаў асабіста прэзідэнт Уладзімір Пуцін, а сам ён цесна звязаны з былым куратарам маскоўскага будкомплекса Уладзімірам Рэсіным.

Праз год Слуцкі, успамінаючы харасмент-скандал, звяртаецца да карэспандэнта «Праекта» ўсё тым жа словам «зайка», якое выкарыстаў у зносінах з адной з пацярпелых журналістак. Скандал быў «асуджаны на згасанне», таму што быў «створаны штучна», кажа Слуцкі.

Аднак беспакаранасць дэпутата стане больш вытлумачальная, калі ведаць гісторыю партыі, якую ён прадстаўляе.

Грошы ў абмен на «паслугі»

У Жырыноўскага была звычка: насіць у бумажніку рублёвыя купюры, каб пад камеры раздаваць іх простым грамадзянам, а ў кішэні — фальшывыя даляры, каб дэманстратыўна іх спальваць. Простыя людзі нярэдка звярталіся да лідара ЛДПР па фінансавую дапамогу, не заўсёды ведаючы, чым гэта можа скончыцца.

Вясной 1999 года настаўніца рускай мовы з малдаўскага сяла Верхнія Попешты Галіна Новак увайшла ў маскоўскую прыёмную Жырыноўскага, каб папрасіць матэрыяльную дапамогу: дочкі сядзелі без працы, у старэйшай толькі што нарадзілася дзіця і памёр муж. З прыёмнай Новак прынесла дадому 10 тысяч рублёў і абяцанне Жырыноўскага ўзяць малодшую дачку, 24-гадовую Валянціну, памочніцай па гаспадарцы ў дом партыйнага правадыра.

Праз некалькі тыдняў Галіна зноў апынулася ў дэпутацкай прыёмнай, на гэты раз у камуніста Уладзіміра Волкава. Яна распавяла, што, падчас працы памочніцай у доме Жырыноўскага яе дачцэ давялося выконваць зусім іншыя абавязкі і не заўсёды добраахвотна. «Валя не хацела расказваць, але я яе ўгаварыў», — успамінае цяпер Волкаў у гутарцы з карэспандэнтам «Праекта». У кабінеце Волкава Валянціна пісьмова выказала свае прэтэнзіі: нібыта ёй і невядомаму маладому чалавеку па імені Аляксей давялося жыць у катэджы Жырыноўскага, аказваючы яму там «паслугі пэўнай уласцівасці». Збегчы Новак удалося толькі праз два тыдні. Пасля інцыдэнту Валянціна разам з Галінай вярнуліся ў Малдову, дзе жывуць да гэтага часу.

Неўзабаве пасля ўцёкаў да сям'і Новак у Попешты прыехаў паплечнік Жырыноўскага па фракцыі Сяргей Абельцаў — ён нібыта ўгаворваў адклікаць прэтэнзіі. З сустрэчы Галіна тэлефанавала Волкаву і пыталася, ці варта ёй браць у Абельцава грошы. Камуніст параіў вырашыць самой і больш пра сям'ю Новак не чуў. Пра падзеі 20-гадовай даўніны самі Галіна і Валянціна аддаюць перавагу не ўспамінаць. Абельцаў на пытанні «Праекта» не адказаў.

Павялічыць выяву

Сяргей Абельцаў і Уладзімір Жырыноўскі.

Волкаў сцвярджае, што падаў заяву ў Генпракуратуру, а яшчэ перадаў скаргу Новак патрыярху Алексію II і малдаўскім уладам. У курсе справы быў і старшыня Дзярждумы Генадзь Селязнёў, які нават параіў камуністу наняць ахову.

Сапраўднасць гісторыі Валянціны так і не была даказаная рашэннямі праваахоўных органаў. Аднак ніякіх сур'ёзных разглядаў і не было праведзена. «Жырыноўскі быў патрэбны камандзе Барыса Ельцына», — лічыць Волкаў. Праз чатыры месяцы пасля скандалу ЛДПР аднагалосна прагаласавала за зацвярджэнне Уладзіміра Пуціна прэм'ер-міністрам.

Грошы ў абмен на харчаванне

У лістападзе 2004 года Жырыноўскага чакалі ў гарсудзе Санкт-Пецярбурга, але сведка моцна затрымліваўся. Перад пасяджэннем лідар ЛДПР у суправаджэнні ахоўнікаў паехаў на магілу забітай за шэсць гадоў да таго дэпутаткі Галіны Старавойтавай. Каб забяспечыць праход шэфа да магілы, ахова Жырыноўскага зламала часовую агароджу, паставіла ля надмагілля зэдлік і столік з бутэлькай гарэлкі. Седзячы на ​​зэдліку, Жырыноўскі на працягу 20 хвілін імітаваў абмеркаванне з памерлай калегай сітуацыі ў Расіі. З'язджаючы, Жырыноўскі пакінуў на магіле пачатую бутэльку гарэлкі і адэкалон «Жырыноўскі». «Гэта табе на Новы год», — сказаў ён. З могілак лідар ЛДПР адправіўся ў рэстаран, дзе прапусціў яшчэ пару чарак каньяку, і толькі пасля гэтага са спазненнем успомніў пра суд. У той дзень слухалася справа аб забойстве Старавойтавай.

З'явіўшыся на пасяджэнне са світай, Жырыноўскі назваў абвінавачаных ахвярамі памылкі ўладаў і назваў датычным да забойства памочніка Старавойтавай Руслана Лінькова. Лінькоў цудам выжыў 20 лістапада 1998 года, калі ў яго і Старавойтаву стралялі ў пад'ездзе яе дома. Яна памерла на месцы, а Лінькоў атрымаў цяжкае раненне ў галаву. Старавойтава вяла расследаванне аб дзейнасці ЛДПР і высоўвала версію, што дэпутаты маглі прадаваць зброю ў абмен на іракскую нафту, кажа цяпер Лінькоў.

Жырыноўскі прыйшоў у суд не выпадкова: адзін са сведкаў распавёў пра складаныя адносіны паміж ім і Старавойтавай. Пазней, у 2014 годзе, у саўдзеле ў забойстве прызнаецца былы памочнік Жырыноўскага і дэпутат Дзярждумы Міхаіл Глушчанка, ён жа Міша Хахол, звязаны з тамбоўскай злачыннай групоўкай. Арыштавалі Глушчанку раней, у 2009 годзе, па справе аб забойстве трох іншых людзей, у тым ліку экс-дэпутата ад ЛДПР і іншага вядомага аўтарытэта, звязанага з тамбоўскімі, Вячаслава Шаўчэнкі (ён жа Дзядзька Слава).

Павялічыць выяву

Міхаіл Глушчанка (Міша Хахол) і Уладзімір Жырыноўскі, жнівень 1996 года.

Глушчанка і Шаўчэнка — далёка не адзіныя «аўтарытэты» ў ЛДПР. «Крымінал ішоў у Думу, каб мець дэпутацкую недатыкальнасць. Іх не маглі абшукваць», — тлумачыць Андрэй Канстанцінаў, аўтар «Бандыцкага Пецярбурга», добра знаёмы з рэаліямі 90-х. Дэпутацкае крэсла ў той час каштавала ад $700 тысяч, а пасведчанне памочніка — ад $10 тысяч. Аб супрацоўніцтве ЛДПР з крыміналам у тую пару сведчыць эпізод, які распавёў «Праекту» праз адваката меркаваны лідар тамбоўскай групоўкі Уладзімір Барсукоў (Кумарын) — у крымінальным асяроддзі яго называлі Кум, а ў прэсе — «начны губернатар Пецярбурга».

«Адзін раз — не п ****** с!» — пажартаваў кандыдат у прэзідэнты на выбарах 1996 года Уладзімір Брынцалаў, з гучным смехам абдымаючы Жырыноўскага ў эфіры ОРТ.

 

Палітыкі ў той дзень дэбатавалі, і Жырыноўскі заўважыў, што гадзіннік Брынцалава нашмат даражэйшы, чым яго (свой ён ацаніў у 80 тыс. руб., а аксэсуар Брынцалава ў $80 тыс.). Тады лідар ЛДПР угаварыў бізнэсмена абмяняцца гадзіннікамі. Відаць, гадзіннік Брынцалава не прыйшоўся Жырыноўскаму па душы, і ён захацеў яго прадаць. Для гэтага ён звярнуўся да яшчэ аднаго вядомага прадстаўніка тамбоўскай групоўкі, дэпутата Дзярждумы ад ЛДПР Міхаіла Манастырскага — ён быў яшчэ і вядомым антыкварам. Моня, як называлі таго ў крымінальным асяроддзі, прапанаваў гадзіннік Куму і назваў цану: $30 тыс. Кумарын распавядае, што купляць гадзіннік адмовіўся.

У будучыні пра ўсіх герояў гэтага эпізоду ўсплывуць непрыемныя для ЛДПР факты. Глушчанка, прызнаючыся следству ў саўдзеле ў забойстве Старавойтавай, назаве заказчыкам злачынства Уладзіміра Кумарына. А Манастырскі незадоўга да смерці ў 2007 годзе прызнаецца паліцыі, што купіў дэпутацкі мандат за $300 тыс.

Але нікога ў партыі за гэта не пакаралі.

Грошы ў абмен на пасады

У 2010 годзе дэлегацыя Дзярждумы, у якую ўвайшоў Слуцкі, адправілася ў Парыж сустракацца з французскімі парламентарыямі. Адзін з адзінаросаў, размаўляючы з французамі, назваў Слуцкага словамі «калега з ЛДПР». Дачакаўшыся паўзы, ліберал-дэмакрат папрасіў адзінароса больш яго так не называць. «Ім зусім не трэба ведаць, што я менавіта ад ЛДПР. Я заўсёды называюся проста як дэпутат Дзярждумы», — перадае змест слоў Слуцкага адзін з удзельнікаў дэлегацыі. Слуцкі матываваў просьбу тым, што трапіў у ЛДПР проста таму, што яму трэба было месца ў Думе.

Традыцыйна фракцыя ЛДПР прыкладна на траціну складаецца з так званых «камерцыйных» дэпутатаў — такую ​​ацэнку «Праекту» прывялі два чалавекі, якія ў розны час працавалі ў апараце партыі, і знаёмы з Жырыноўскім федэральны чыноўнік.

«Камерцыйныя» дэпутаты атрымліваюць мандаты ў абмен на рознага роду дапамогу партыі. Найбольш простая і зразумелая — разавы ўнёсак. Месца ў федэральным спісе на выбарах у Дзярждуму можа каштаваць 100—200 млн расійскіх рублёў, сцвярджае былы дэпутат ад ЛДПР, тую ж ацэнку на ўмовах ананімнасці прыводзіць і дэпутат ад «Адзінай Расеі». Але такія лічбы прадугледжаны хутчэй для вопытных дэпутатаў, якія жадаюць пераабрацца ў Думу, для пачаткоўцаў лічбы, магчыма, вышэйшыя — ад 400 млн рублёў, сцвярджае дзейны федэральны чыноўнік, добра знаёмы з кіраўніцтвам ЛДПР. Адзін з дзейных дэпутатаў і зусім рабіў узнос каля 500 млн руб, распавядае яго знаёмы і калега па партыі.

Аплата робіцца часам проста ў Дзярждуме. У 1993 годзе намеснік старшыні калгаса ім. Леніна Сяргей Абельцаў захацеў быць выбраным у Думу. Праз агульных знаёмых ён дамовіўся сустрэцца з Жырыноўскім: забраў яго на сваёй «Чайцы» са штаба партыі і павёз да сябе дадому. Там яны пад «добры стол» з каньяком дамовіліся аб угодзе, разам вярнуліся ў партыйны офіс і прама там усё «вырашылі», распавядае іх агульны знаёмы. Так у Думе на доўгія гады з'явіўся адзін з самых скандальных дэпутатаў, які пазней будзе прымушаць замаўчаць Валянціну Новак. У цяперашнім скліканні Думы ён ужо не працуе, затое партфелі з наяўнасцю да гэтага часу рэгулярна з'яўляюцца ў партыйным офісе.

У іншых выпадках аплата адбываецца пераводам ахвяраванняў у адну з блізкіх да партыі структур — Расійскі саюз свабоднай моладзі, Цэнтр падтрымкі моладзевых ініцыятыў і Фонд падтрымкі беспрацоўнай моладзі. Усе гэтыя фонды ўзначальвае дэпутат Вадзім Дзеньгін (а ў Саюзе свабоднай моладзі кіраўніком таксама была былая жонка Жырыноўскага Галіна Лебедзева). Абароты ў гэтых структурах сапраўды немалыя. У 2015—2017 гадах яны атрымалі добраахвотных ахвяраванняў і ўзносаў на 4,3 млрд рублёў. Таксама ў 2015 годзе дзве з гэтых структур атрымалі грошы ад Кіраўніцтва спраў прэзідэнта — даччыная структура арганізацыі замовіла ім пастаўку мэблі ў Дзярждуму, прычым яны атрымлівалі гэтыя заказы без конкурсу.

Часцяком ахвярадаўцы разлічваюцца не за раз. Тыповы прыклад — Слуцкі, які лічыцца адным з найважнейшых спонсараў ЛДПР. Слуцкі арганізуе палёты дэпутатаў на дзелавыя мерапрыемствы за мяжу, а аднойчы нават аплачваў святкаванне дня нараджэння Жырыноўскага.

Павялічыць выяву

Дэпутат ад ЛДПР Леанід Слуцкі.

Некаторым «камерцыйным» дэпутатам кіраўніцтва ЛДПР прапануе шукаць фінансавую дапамогу цэлым рэгіянальным аддзяленням — так, напрыклад, адбываецца з краснаярскім офісам, у якога ёсць куратар Сяргей Натараў, былы намеснік міністра эканомікі края. А хоць колькі плаціць у ЛДПР павінны амаль усе — кожны дэпутат падтрымлівае партыю грашыма, эквівалентнымі 10—100% яго зарплаты — грошы ідуць на ўтрыманне апарата фракцыі.

Нарэшце, яшчэ адной формай заробку з'яўляецца прасоўванне дэпутатаў па кар'ернай лесвіцы. Так, дэпутат-элдэпээравец Сяргей Жыгараў не супраць стаць губернатарам. Каб ажыццявіць мару, ён фінансуе ЛДПР, а Жырыноўскі лабіруе яго ў Крамлі. Заадно такія дэпутаты атрымліваюць недатыкальнасць. Некалькі гадоў таму журналісты высветлілі, што Жыгараву можа належаць незадэклараваная амерыканская нерухомасць, за што яго маглі б пазбавіць мандата.

Але праверка нават не праводзілася.

Грошы ў абмен на лаяльнасць

Прычына, па якой Крэмль закрывае вочы на ​​сумніўныя аперацыі ў ЛДПР, зразумелая: партыя гарантуе лаяльнасць у прынцыповых пытаннях. За гэта, як і тры іншыя парламенцкія партыі, ЛДПР атрымлівае права на бюджэтнае фінансаванне.

Павялічыць выяву

Узнагароджванне за заслугі ў заканатворчай дзейнасці і развіцці расійскага парламентарызму, 2011 год.

Вясной 2013 года Жырыноўскі зрабіў вельмі непрыемную для Крамля заяву: публічна абвясціў, што яго партыя не падтрымае прызначэнне Эльвіры Набіулінай кіраўніком Цэнтральнага банка. Засмучаным крамлёўскім чыноўнікам прыйшлося экстранна прызначаць сустрэчу з кіраўніком ЛДПР. Але падстаў для перажыванняў у іх не было — гутарка выйшла кароткай. Лідару ЛДПР патлумачылі: галасаванне — прынцыповае, кандыдатуру Набіулінай унёс асабіста прэзідэнт і патрабуецца падтрымка ўсёй так званай «сістэмнай апазіцыі». Жырыноўскі ні секунды не супраціўляўся і змяніў пазіцыю, папрасіўшы толькі аб фармальнай сустрэчы з будучым кіраўніком ЦБ. У выніку партыя аднагалосна прагаласавала за Набіуліну.

Жырыноўскі заўсёды адчувае, куды дзьме вецер, і разумее, калі можна галасаваць супраць ініцыятываў уладаў, а калі — не. Мабыць, каб не дапусціць хібы, у ЛДПР існуе правіла: калі ў Думе разглядаецца важны закон, выступаць простым партыйцам забаронена, гэта можа рабіць толькі Жырыноўскаму.

Але «правільным» галасаваннем лаяльнасць ЛДПР не абмяжоўваецца. Некалькі месяцаў таму Адміністрацыя прэзідэнта распрацавала законапраект, які дае ўладам магчымасць кантраляваць інтэрнэт на тэрыторыі Расіі. Як звычайна ў падобных выпадках, праект вырашылі ўносіць не ад імя прэзідэнта ці ўрада, а некалькіх дэпутатаў, сярод якіх адзін абавязкова павінен выступаць ад «апазіцыі». Тады крамлёўскія чыноўнікі патэлефанавалі дасведчанаму ў такіх справах члену ЛДПР Андрэю Лугавому і папрасілі паставіць подпіс пад законапраектам, прычым Жырыноўскі пра гэта нават не ведаў.

З Лугавым, як і яшчэ прыкладна з дзясяткам дэпутатаў ад ЛДПР, Крэмль можа працаваць напрамую. Уся справа ў тым, што прыкладна траціну фракцыі лідар ЛДПР рэзервуе для дэлегаваных Крамлём кандыдатаў. Так у думскай фракцыі партыі Жырыноўскага апынуўся Лугавы, якому патрэбна была недатыкальнасць з-за абвінавачванняў у забойстве Аляксандра Літвіненкі, або былы кіраўнік ЦВК Уладзімір Чураў, шматгадовы знаёмы Уладзіміра Пуціна. Трапляюць туды і проста сваякі важных чыноўнікаў — дэпутатам пятага склікання была экс-жонка начальніка прэзідэнцкага кіравання ўнутранай палітыкі (менавіта яно курыруе партыі) Алега Гаваруна Таццяна Валожынская.

У абмен на такія паслугі Жырыноўскі ніколі прама нічога не просіць, але калі і яму нешта трэба ад Крамля — ​​ніколі не пасаромеецца патэлефанаваць. Асабліва настойліва такія званкі сталі раздавацца некалькі гадоў таму, калі лідар ЛДПР вельмі хацеў атрымаць новае памяшканне для свайго Інстытута сусветных цывілізацый. У 2002 годзе дзяржава перадала ў бязвыплатнае карыстанне інстытуту будынкі у 1-м Басманным завулку, а пазней яны перайшлі ва ўласнасць кампаніі сям'і і партнёраў Жырыноўскага «Рарытэт-М». Цяпер партыйны кіраўнік прасіў ва ўрада яшчэ адзін дом, але Кабмін выконваць просьбу не спяшаўся, і прыйшлося звяртацца ў Крэмль. Крамлёўскія чыноўнікі напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў і пенсійнай рэформы вырашылі задобрыць Жырыноўскага. У выніку вясной 2018 года Дзмітрый Мядзведзеў падпісаў пастанову, па якой ЛДПР атрымала ў карыстанне будынак гасцініцы РАН на Ленінскім праспекце — у вельмі прэстыжным раёне сталіцы.

Каму і на што ідуць грошы, якія паступаюць у партыю ад спонсараў і дзяржавы?

Ветэран агентуры

— На першых курсах Жырыноўскі быў троечнікам. А потым раптам стаў выдатнікам, — успамінае яго аднакурснік па Інстытуце краін Азіі і Афрыкі МДУ, у якім будучы лідар ЛДПР вучыўся ў канцы 60-х. Чуткі аб супрацоўніцтве Жырыноўскага са спецслужбамі хадзілі ўжо тады. Студэнты звязвалі выдатныя адзнакі таварыша з тым, што яго, магчыма, завербаваў КДБ. У прысутнасці маладога Жырыноўскага стараліся абмяркоўваць толькі «нявінныя» тэмы.

Павялічыць выяву

Уладзімір Жырыноўскі ў маладосці.

У 1969 годзе Жырыноўскага накіравалі ў камандзіроўку ў краіну-член НАТА, капіталістычную Турцыю — працаваць перакладчыкам на будоўлі. Вярнуўшыся, ён распавёў, што правёў некалькі дзён у турэцкай турме за тое, што прадаваў на вуліцы значкі з Леніным. Як бы там ні было, пасля паездкі ў Турцыю Жырыноўскі не стаў больш займацца гэтай краінай, а пайшоў вучыцца на юрыста: магчыма, арышт загубіў дыпламатычную кар'еру.

Працоўны шлях Жырыноўскага таксама паказвае на магчымую сувязь са спецслужбамі. Будучы палітык, паводле афіцыйнай біяграфіі, праходзіў стажыроўку ў Дзяржтэлерадыё і Дзяржкамітэце па знешніх эканамічных сувязях СССР, працаваў у Савецкім камітэце абароны міру, быў супрацоўнікам дэканата па працы з замежнымі навучэнцамі Вышэйшай школы прафсаюзнага руху, а пазней перайшоў на працу ў Інюркалегію міністэрства юстыцыі СССР.

Да канца 80-х Жырыноўскі займаў пасаду юрысконсульта ў выдавецтве «Мір», адтуль і прыйшоў ствараць па запрашэнні Уладзіміра Багачова Ліберальна-дэмакратычную партыю Савецкага Саюза (ЛДПСС). Неўзабаве паміж заснавальнікамі адбыўся канфлікт, у выніку якога Жырыноўскі не проста аднаасобна ўзначаліў партыю, але і здолеў афіцыйна яе зарэгістраваць: так ЛДПСС стала першай апазіцыйнай партыяй.

Павялічыць выяву

Уладзімір Жырыноўскі ў пачатку сваёй палітычнай кар'еры.

Калі Жырыноўскі ўзначаліў партыю, ён ездзіў яшчэ на «драным шэрым масквічы», — успамінае спонсар партыі Андрэй Завідзія, які балатаваўся ў 1991 годзе ў віцэ-прэзідэнты ў пары з лідарам ЛДПР. — Але неўзабаве пачаў выжываць усіх, хто мог стаць канкурэнтам. Да нулявых Жырыноўскаму ўдалося сфармаваць партыйнае кіраўніцтва, якое складалася цалкам з яго давераных асоб, членаў сям'і і буйных партыйных спонсараў.

У нулявых Жырыноўскі ездзіў ужо на дарагім аўтамабілі Maybach. Гэтая машына была зарэгістравана на былую жонку Жырыноўскага Галіну Лебедзеву, а пазней яе перавялі на партнёра сям'і Жырыноўскага Аляксандра Мішына.

Па такім жа прынцыпе кіруецца ўся партыя — гіганцкія грошы ЛДПР ідуць сям'і і партнёрам Жырыноўскага, а галоўны ў гэтай схеме — яго сын Ігар Лебедзеў.

Зорка спорту

Ігар Лебедзеў захапляецца футболам. Настолькі, што некаторыя партыйцы распавядаюць, што Лебедзеў збіраўся купіць долю ў адным з футбольных клубаў Еўропы, але сутыкнуўся з цяжкасцямі з-за ўключэння ў санкцыйных спіс ЕС. Калі з футболам і не атрымалася, то выйшла з баскетболам. Каб зразумець як, трэба разабрацца ў роднасных сувязях вялікай сям'і Жырыноўскага.

Павялічыць выяву

Уладзімір Жырыноўскі і Галіна Лебедзева.

На паўднёвым захадзе Масквы ля самага краю прыроднага заказніка «Даліна ракі Сетунь» стаіць шматпавярховы дом для супрацоўнікаў ФСБ. Па суседстве — невялікі пасёлак, які складаецца з таўнхаўсаў і знаходзіцца пад аховай. Менавіта сюды ў 1999 годзе Жырыноўскі прывёз Валянціну Новак.

Пасёлак на Нежынскай вуліцы — месца кампактнага пражывання ўсёй шматлікай сям'і Жырыноўскага. Кватэры тут належалі былой жонцы Галіне Лебедзевай, развод з якой, па словах іх знаёмых, мог быць фіктыўным (прэс-сакратар фракцыі ЛДПР Ганна Крылова сказала «Праекту», што гэта не так, развод быў аформлены яшчэ ў 1976 годзе, калі «ніякага сэнсу ў фіктыўным разводзе не было»), іх сыну Ігару Лебедзеву, пляменніку Паўлу Жырыноўскаму, пляменніку і дэпутату Дзярждумы VI склікання Аляксандру Балбераву. Жанне Газдаравай, меркаванай маці пазашлюбнага сына Жырыноўскага Алега Эйдэльштэйна (ранейшая прозвішча — Газдараў), а таксама верагоднай маці пазашлюбнай дачкі Таццяне Тэзікавай, а старэйшая сястра Жырыноўскага Вера ўваходзіла ў лік заснавальнікаў ТСЖ.

Павялічыць выяву

Пасёлак «Нежынская вуліца, 14».

Па падліках «Праекта», сям'і Жырыноўскага і іх найбліжэйшаму атачэнню ў пасёлку належаць 19 кватэр і нежылое памяшканне, у якім зарэгістраваная кампанія Лебедзевай. Агульная плошча уладанняў сям'і на Нежынскай — 6,8 тыс.кв. м, агульны кошт — каля $ 41,8 млн.

Большасць кватэр належыць кампаніі «Тэлмі», якой валодае афшор, запісаны на поўных цёзак старога таварыша Лебедзевай Юрыя Чаплыгіна і баскетбалістку маскоўскага «Дынама» Надзею Грышаеву.

«Надзя на святкаванні 70-гадовага юбілею свайго свёкра, У.В. Жырыноўскага», — так маці Грышаевай (менавіта так яна прадстаўляецца ў сацыяльных сетках) падпісала фатаграфію ў Instagram, на якой яе дачка стаіць на фоне стэнда з фотаздымкамі Жырыноўскага ў Манежы. Хоць Лебедзеў не ўказвае жонку ў сваёй дэкларацыі, на падставе гэтых слоў і сведчанняў некалькіх партыйцаў можна зрабіць выснову, што Грышаева — нявестка Жырыноўскага. «Грышаева больш не знаходзіцца ў зарэгістраваных шлюбных адносінах з Лебедзевым, таму яна не згаданая ў дэкларацыі на зусім законных падставах», — сцвярджае прэс-сакратар ЛДПР Крылова.

На Грышаеву былі зарэгістраваныя 10 раскошных аўтамабіляў — адзін Bentley Continental і дзевяць Mercedes-Benz S-класа, уключаючы пяць Maybach. У масквічоў нават ёсць магчымасць на іх пакатацца — Грышаева (зразумела, не асабіста, а з дапамогай наёмных кіроўцаў) займаецца эліт-трансферам, перавозячы VIP-кліентаў пры дапамозе сэрвісаў «Яндекс.Такси» і Uber. Пры гэтым у рэестры афіцыйна зарэгістраваных таксі «Праект» не знайшоў у машын Грышаевай дазволаў на перавозку пасажыраў.

Зрэшты, у маштабах сямейнага бізнэсу прыватнае возніцтва — проста дробязь.

Жанчыны партыі

На іспанскім востраве Ібіца за 300 метраў ад пляжу размяшчаецца трохзоркавы гатэль з басейнам Azuline Hotel-Apartamento Rosamar. Яго будынкам валодае Надзея Грышаева. Гасцінічная справа ў цэлым блізкая сям'і Жырыноўскага — у мужа Грышаевай Ігара Лебедзева ёсць вялікая плошча ў цэнтры Масквы — 802,5 кв. м на Валхонцы, і яе выкарыстоўваюць пад хостэл — Nereus. Ім валодае менеджар і дзелавы партнёр Грышаевай і Галіны Лебедзевай.

Павялічыць выяву

Azuline Hotel-Apartamento Rosamar на іспанскім востраве Ібіца.

Галіна Лебедзева таксама вельмі любіць Іспанію. Магчыма, і яна там валодае гатэлем — Acta Azul у Барселоне. Прынамсі, на былую жонку Жырыноўскага там зарэгістраваная кампанія Spanish Destiny Invest SL, якая, у сваю чаргу, кіруе кампаніяй Areir SA, якая валодае будынкам гасцініцы. У Барселоне Лебедзева можа зарабляць і на здачы офісных плошчаў — для гэтага ў яе ёсць нерухомасць у цэнтры горада агульнай плошчай 436 кв. м.

Але Грышаеву і Лебедзеву з Іспаніяй звязваюць не толькі бізнэс — у прыбярэжнай правінцыі Алікантэ ў сям'і і партнёраў адразу пяць дамоў і кватэр. Найбуйнейшы аб'ект Лебедзевай — вялікі дом (ён каштуе прыкладна 1,3 млн еўра) з басейнам у мястэчку Альтэа з маляўнічым відам на Міжземнае мора. Агульная плошча пабудоў на ўчастку Лебедзевай — каля тысячы квадратных метраў, а сам участак — 1461 кв. м.

Акрамя вілы ў Лебедзевай ёсць яшчэ кватэра ў суседнім Бенідорме плошчай 83 кв. м. і коштам 200 тыс. еўра. Там жа ёсць нерухомасць і ў Грышаевай. У 2016 годзе яна стала ўладальніцай трох кватэр агульнай плошчай 178,7 кв. м і коштам каля 551 тыс. еўра ў гмаху Santa Margarita.

Усю згаданую нерухомасць Грышаева купіла на свае грошы, сцвярджае прэс-сакратар фракцыі ЛДПР. Ігару Лебедзеву, па яе словах, нерухомасць у Іспаніі не патрэбна — у 2014 годзе ён трапіў пад санкцыі ў ЕС і не можа туды ездзіць, кажа яна. «А Грышаева — член алімпійскай зборнай Расіі і ўдзельнік Алімпіяды ў Лондане. Яна прафесійна займалася спортам, на працягу 15 гадоў гуляла за расійскія, турэцкія і французскія баскетбольныя клубы, да таго ж у яе былі рэкламныя кантракты. Прафесійны спартсмен у стане за 15 гадоў зарабіць неабходныя сродкі для куплі названай маёмасці», — сцвярджае Крылова.

Павялічыць выяву

Нерухомасць сям'і Жырыноўскага ў Іспаніі.

У Маскве жонка дэпутата Лебедзева суседнічае з жонкай дэпутата Слуцкага: у абедзвюх жанчын ёсць нерухомасць у хмарачосах «Кутузаўская Рыўера» на Нежынскай вуліцы (на той жа вуліцы, дзе знаходзяцца таўнхаўсы сям'і лідара ЛДПР). Лідзія Лыскова валодае трохпавярховым пентхаўсам на 561,7 кв.м на апошніх паверхах высоткі. Кватэра Грышаевай больш сціплая: 117 кв.м. на 27 паверсе. Кошт кватэры такога метражу ў гэтым доме зараз вар'іруецца ад $719 тыс. да $1,1 млн. Каб купіць гэтую кватэру, Грышаева прадала сваю нерухомасць у самым цэнтры Санкт-Пецярбурга, на набярэжнай ракі Мойка, падкрэслівае Крылова.

Жаданне ўбачыць горад з вышыні птушынага палёту ў гэтай сям'і, мабыць, узнікае ў многіх, у тым ліку ў Галіны Лебедзевай. Яе чатыром кампаніям належаць пяць апартаментаў на 54—62 паверхах вежаў «Горад сталіц» Масквы-сіці. Агульная плошча апартаментаў — 1104,6 кв. м, а прыкладны агульны кошт — $ 9,4 млн. А прама насупраць канцэртнай залы імя Чайкоўскага на Цвярской вуліцы ў кампаніі Грышаевай яшчэ адна кватэра плошчай 195,7 кв. м. Зараз кватэра падобнага метражу ў гэтым доме прадаецца за $2,5 мільёна.

Ёсць у сям'і інтарэсы і на сочынскім ўзбярэжжа Чорнага мора. Грышаевай належаць два нежылыя памяшканні агульнай плошчай 873,5 кв. м на першым паверсе вышыннага ЖК «Барселона-парк» у Сочы, забудоўшчыкам якога выступіла кампанія яе свякрухі «Рарытэт». Адно з памяшканняў Грышаева здае ў арэнду. Зыходзячы з цаны камерцыйных памяшканняў за квадратны метр у падобным аб'екце ў Сочы, валоданні Грышаевай будуць каштаваць прыкладна $ 1,1 млн.

Павялічыць выяву

ЖК «Барселона-парк» у Сочы.

Нарэшце, выбраўшыся з Расіі, пара Лебедзевых можа палюбавацца прыгажосцю Арабскіх Эміратаў — адной з нямногіх краін, куды расейцы могуць без боязі інвеставаць грошы сумніўнага паходжання. У 2014 годзе Аляксей Навальны заявіў, што знайшоў кватэру Лебедзева ў дубайской вежы Botanica плошчай 442 кв. м. Яна абышлася Ігару Лебедзеву ў 87 млн ​​рублёў, але ў дэкларацыі палітыка яе не знайсці. Зараз кватэра падобнага метражу ў гэтым раёне абыйдзецца прыкладна ў $2,4 млн. Сам Лебедзеў назваў расследаванне Навальнага трызненнем і правакацыяй.

Але і на гэтым пералік актываў сям'і не сканчаецца. Асабістая дача Жырыноўскага размяшчаецца ў падмаскоўным Дар'іне побач з урадавымі «Горкамі». Гэта вядомае месца — у 2017 годзе лідар партыі купаўся там у басейне з членамі Моладзевай арганізацыі ЛДПР.

Павялічыць выяву

Жырыноўскі валодае ўчасткамі агульным памерам крыху менш за чатыры футбольныя палі. Праз дарогу ад бацькі жыве пазашлюбны сын Жырыноўскага Алег Эйдэльштэйн (ранейшае прозвішча — Газдараў). Яму належаць амаль 30 сотак з пабудовамі, а ў арэндзе знаходзяцца яшчэ шэсць. Па падліках «Праекта», кошт рэзідэнцыі Жырыноўскага складае прыкладна за $17 млн, яго сына — $2 млн.

Уся выяўленая «Праектам» нерухомасць сям'і Жырыноўскага каштуе вялізных грошай — $150 млн — гэта кошт 51 аб'екта нерухомасці з улікам будынка іспанскага гатэля. Жырыноўскі і Лебедзеў ніколі б не маглі зарабіць гэтыя грошы, зыходзячы з заробкаў у парламенце. Затое частку заробленага яны маглі ўзяць з грошай расейскіх падаткаплацельшчыкаў, у тым ліку тых, хто ніколі за гэтую партыю не галасаваў.

Мужчыны партыі

Як парламенцкая партыя ЛДПР атрымлівае прадугледжаныя законам 152 рублі за голас кожнага яе выбаршчыка — гэта значыць крыху больш за мільярд рублёў у год. Па падліках «Праекта», з 2013 па 2017 год набліжаным сям'і, іх кампаніям, Інстытуту сусветных цывілізацый, а таксама сямейнай кампаніі былога дэпутата ЛДПР Ігара Ананскіх было выдзелена амаль 1,3 млрд. рублёў, гэта значыць траціна дзяржаўнага фінансавання партыі за той жа перыяд.

Павялічыць выяву

Асноўным падрадчыкам стаў сябар Лебедзева рэжысёр Данііл Бондар, які вядзе бізнэс з яго сям'ёй у Іспаніі. ІП Бондар з 2013 па 2017 гады атрымаў ад ЛДПР заказаў на 840 млн рублёў, кампанія «Фін-Арт груп», якая належыць яму, — 141 млн рублёў, а гендырэктар «Фін-Арта» Эвеліна Кім — 87 млн ​​рублёў. На ўтрыманне Інстытута сусветных цывілізацый партыя вывела 128 млн рублёў. Да кампаніі Грышаевай «Тэлмі» сышоў 21 млн рублёў. Каля 6 млн рублёў дасталася ахоўнаму агенцтву «Фараон-М», якое зарэгістравана па адрасе ўладанняў сям'і ў пасёлку на Нежынскай і належыць дзелавому партнёру Галіны Лебедзевай Юрыю Чаплыгіну. А кампанія самой Лебедзевай «Рарытэт-М» у 2016 годзе здавала партыі памяшканні ў арэнду і атрымала за гэта за 1,2 млн. Нарэшце, нейкі час партыя супрацоўнічала з кампаніяй «Руан», якая належыць сям'і былога дэпутата ад ЛДПР Ананскіх. На рэкламу партыі кампанія атрымала 49 млн рублёў.

ЛДПР — увогуле не жаночая партыя. Жанчыны, якія працуюць там, скардзяцца, што не адчуваюць сябе камфортна і не бачаць перспектыў для росту. Куды больш іх у мужчын, якія ў юнацтве былі памочнікамі Жырыноўскага — напрыклад, Яраслаў Нілаў, які стаў у 16 ​​гадоў памочнікам правадыра на грамадскіх пачатках, цяпер узначальвае ключавы думскі камітэт па сацпалітыцы, Аляксей Дзідзенка, які стаў у 25 гадоў памочнікам Жырыноўскага, цяпер — першы намеснік кіраўніка фракцыі, а самы малады дэпутат Дзярждумы Васіль Уласаў, які трапіў у парламент краіны ў 21 год, раней быў кіраўніком сакратарыята партыйнага лідара. Разам яны ўтвараюць трэцюю катэгорыю дэпутатаў ад ЛДПР нароўні з «камерсантамі» і «крамлёўцамі».

Павялічыць выяву

Уладзімір Жырыноўскі і Ігар Лебедзеў.

Зрэшты, у двух галоўных мужчын партыі — Жырыноўскага і Лебедзева — зараз канфлікт. На святкаванні аднаго з дзён нараджэння партыйнага лідара ўсе прамаўлялі тосты. Маўчаў толькі сын, які стаў дэманстратыўна кашляць і даў зразумець, што ў яго баліць горла, калі чарга падымаць келіх дайшла да яго. Праўда, аднапартыйцы звярнулі ўвагу, што ў той жа дзень у Думе Лебедзеў «іржаў як сівы конь». Магчыма, ён проста не хацеў нічога казаць. Частка партыйцаў звязвае канфлікт з амбіцыямі Лебедзева, які хоча ўзначаліць партыю пасля бацькі, іншыя — з паслабленнем Жырыноўскага і яго слабым здароўем.

proekt.media

10
Максим Дизайнер / адказаць
07.03.2019 / 14:44
Везде. В каждой стране мира, Словакия, Хорватия, США - тоже самое. Буш-старший, Буш - младший, Клинтон - мужчина, Клитно - жанчына.
0
Патомак ВКЛ / адказаць
07.03.2019 / 16:13
Раньше это были придворные шуты, а теперь---кремлевские...Разница только в количестве =материальной благодарности=...
0
вусцішны троль / адказаць
07.03.2019 / 20:29
вот так ЛДПР, вот так ЗАО Партия, в которой 30% мест - для продажи, 30% для кремлевский/путинских дружков-воров в законе, а оставшиеся 30% - для молодых мальчиков - фаворитов жириновского! Пора бы уже переименовать партию в ПППР - Продажно-педер*******кая Партия России. 
Паказаць усе каментары
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзера
пїЅпїЅпїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ, пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ JavaScript пїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ, пїЅпїЅпїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ пїЅ пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ
пїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅпїЅ...
Каб скарыстацца календаром, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзера
2018 2019 2020
ПН АЎ СР ЧЦ ПТ СБ НД
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30