Даслаць навіну
Знайсці
0
Гарлівы / адказаць
22.10.2007 / 23:19
пачынаю заўважаць, што клерыкалы ўсіх канфесій зацікаўленыя амаль на 100% толькі пытаннямі абраднасці і дагматыкі. Ну і рознымі тэхнічнымі - мова літургіі і г.д. А вось што рабіць цывільным хрысціянам розных канфесій па-за межамі храмаў? у грэшным свеце, як знаходзіцца пад вялікім уплывам Князя Цемры? ці магчымыя нейкія грамадскія праекты цывільных хрысціянаў і хто іх мусіць арганізоўваць? самі вернікі, святары? ці Царква, і, шырэй, Вера - толькі каб замольваць грахі?
0
Аляксандар Шрамко / адказаць
23.10.2007 / 17:54
Царква і Вера існуе для выратаваньня чалавека, для вяртаньня чалавека да Бога. Пры тым ужо з таго, што Царква гэта суполка, вынікае, што ня ўсё можна вырашыць кожнаму паасобку. Але што гэта за суполка? дзе яе межы? хто мае права ад яе імя казаць і дзейнічаць? Справа ў тым, што вельмі часта як раз "цывільныя" людззі, не тое што не хрысьцьне, але скіраваныя на цывільныя мэты, запраста бяруцца дзейнічаць у Царкве і ад імя Царквы, нават ня ведуючы, што такое Царква. З іншага боку, перад тым, як дзейнічаць у сьвеце, за межамі чыста "клерыкальнай" вобласьці, Царква павінна вызначыцца і добра ўяўляць, дзе і як яна павінна дзейнічаць так, каб гэта дзейнічала менавіта Царква Хрыстова, а не арганізацыя пад прыкрыцьцем імяні Хрыстовага. Тым больш, што на самой справе непавінна быць дзяленьня на клерыкальную ( нейкую ўласна Царкву) і цывільную (збоку Царквы). І таму мяжа праходзіць у саміх нас, паколькі мы адначасова "клерыкальныя" і "цывільныя". Калі б мы ставілі мэту толькі ўнутраняга царкоўнага пардку, то не было б праблем - селі б у сваіх храмах, спавядалі, служылі, ды давалі парады. Але менавіта трэба выйсьці і выйсьці правільна, каб гэта дзейнасьць не ператварылася ў нешта супрацьлеглае. А без дагматыкі, між іншым, ну ніяк нельга. Яна можа прымаць такія, як бы так сказаць, недактрынальныя формы, але ж трэба мець нейкая ўяўленьне,ведваць нейкія арыентыры, каб ісьці ў патрэбным накірунку.
0
Гарлівы / адказаць
23.10.2007 / 21:46
Я ж і не заклікаю да скасавання дактрыны, або адмовы ад упарадкаванай літургіі. Я-то ведаю, што нават проста выжыванне Царквы пад уціскам знешняга свету мае самастойную вартасць, як і “проста” пакаянне, нават калі яно не вядзе да актыўнай пазітыўнай, стваральнай дзейнасці. Адмова ад разбурэння – ужо шмат. Але калі хочацца большага? Ніякая цывільная супольнасць не можа выступаць ад імя Царквы – у тым ліку і дзяржава, якая таксама ў нейкім сэнсе “цывільная супольнасць”. Прыналежнасць да Царквы сябраў цывільнай супольнасці (строга індывідуальнае) не мусіць занадта афішавацца. Але я пытаўся пра іншае. Возьмем як прыклад нядаўні італьянскі марш у падтрымку традыцыйнай сям’і (не толькі супраць гэйства, але і супраць адультэра, разводаў, гвалту ў сям’і і г.д.). Дык вось, усе ведаюць, што марш арганізаваў Каталіцкі Касцёл, але самі ксяндзы ў ім не ўдзельнічалі, адно натхнялі цывільных актывістаў. Іншы прыклад такога кшnалту – барацьба за Касцёл Св. Язэпа; але таксама і барацьба ісцінна русскіх праваслаўных Магілёва за будаўніцтва царквы на Замчышчы. Дык вось я пра тое – якія фарматы цывільнай хрысціянскай дзейнасці магчымыя і патрэбныя ў сучаснай РБ? Адносна масавыя? Асабліва, - якія з іх маглі б прыцягнуць хрысціянаў розных канфесій? (пра “сепаратысцкія” не пытаюся, бо тут мала хто можа мяне павучыць, тым больш – праваслаўны святар :-) “Арганізаванае звяржэнне хрысціянамі рэжыму”, якое мроіцца некаторым – не абмяркоўваем....
0
Gorliwy / адказаць
23.10.2007 / 22:22
Я чаму так настойліва кажу пра нейкае групавое сацыяльнае дзеянне: бо рыторыку псеўдазбавенную вельмі лёгка людзі вучацца імітаваць. Я ўжо не кажу пра рытуалы. Дык калі з’агітаваныя святаром людзі сабраліся пасадзіць дрэвы, ці разагнаць самагонную “точку” ці яшчэ што – хіба гэта не поспех? Раней, калі парафіі мелі жорсткую тэрытарыяльную прывязку, добры святар (якіх бадай заўжды была нязначная меншасць?) ведаў усе свае сем’і і стараўся ўдзейнічаць праз сталае назіранне за кожнай сям’ёй. Цяпер, калі добры святар рады кожнаму адносна стабільнаму візіцёру – што ён мусіць лічыць паказчыкам поспеху сваёй душпастырскай працы?
0
Gorliwy / адказаць
24.10.2007 / 21:32
"Але менавіта трэба выйсьці і выйсьці правільна" - відавочна, апроч гэтай шырокай і агульнай бюракратычнай дэкларацыі, нічога больш пачуць не ўдасца.
0
Аляксандар Шрамко / адказаць
24.10.2007 / 21:51
Што тычыцца дзяржавы, то яна як раз і менш усяго можа выступаць ад імя Царквы. Але Вы не аб гэтым. Я зразумеў. Цяжка вось так узяць і пералічыць усе магчымыя дзеяньні. Мы жывем ня толькі ў цывільным, але зусім нядаўна яшчэ адкрыта антырэлігійным грамадстве. І была тут такая пастка для цэркваў, што калі па звычаю нейкая цывільная актыўнасьць Царквы сустракалася насьцярожана, то словы ўсякія прыгожыя як раз слухалі з вялікай ахвотаю. Гэта толькі паглыбіла хваробу. Цяжка зараз выбрацца, калі словы ўжо не ўспрымаюцца (вы гэта слушна сказалі), а дзеяньні рабіць не навучыліся. І нават калі робім, то гэта ў форме не дапамогі, а прэтэнзіяў. Гэта першая цяжкасьць. Другая – гэта адсутнасьць усякай супрацоўніцтва на нефармальным, “ніжнім” узроўні. Бо афіцыйна ў нас любяць герархі сустракацца, ладзяць канфэрэнцыі, але далёка ад ўвагі супольнасьці, а таму гэта выглядае больш як нейкая палітыка. Ды і на гэтым узроўне сытуацыя значна пагоршылася ў сувязі з прыняцьцем новага закона аб свабодзе сумленьня. Рознае стаўленьня дзяржавы да розных канфэсій раздрабіла еднасьць хрысьціян, якая хоць трохі, але была на пачатку 90-х. Калі я выступаў на прэс-канфэрэнцыі “За свабоду сумленьня” дык як раз зрабіў акцэнт на адсутнасьці хрысьціянскай салідарнасьці, чаму ілюстрацыяй была сама канфэрэнцыя: сярод удзельнікаў толькі я адзін і быў, каго канкрэтна не зачапіў закон. Ніхто, ні з католікаў, ні з пратэстантаў, каб проста падтрымаць свабоду сумленьня ў прынцыпе, не прыйшоў. Пакуль мяне не тычыцца, можна і маўчаць. Калі так будзе і далей, то мы нічога не зробім. І справа гэтая ня толькі тактыкі, але і агульнага твару хрысьціянства ў супольнасьці. Калі людзі бачаць самаадданасьць і прынцыповасьць, а ня толькі клопат аб сваіх інтарэсах, гэта ўражвае і павышае агульны рэйтынг хрысьціянскай веры. Ну а калі будзе салідарнасьць, можна рабіць і сумесныя акцыі. Але не рэклямнага кшталту тыпа “Царква таксама супраць СНІДу”, а рэальнай дапамогі хворым, інвалідам, пажылым, сіротам і г. д. Менавіта дапамогі, а не насаджэньня нейкай маралі, хоць і самай добрай. А вось на амаральныя дзяньні ўладаў трэба ўвагу зьвяртаць. І разам. Каб гэта была сумесная пазыцыя. Хаця гэта ўжо зусім з вобласьці "дай, Божа, нашаму цялятку воўка з’есьці. ":)
0
Аляксандар Шрамко / адказаць
24.10.2007 / 22:03
"нічога больш пачуць не ўдасца" Давайце прасіць праграмістаў сайта, каб зрабілі магчымасьць падпіскі на камэнты па пошце.
0
нацыяналіст / адказаць
24.10.2007 / 23:40
Згодны з Вамі, айцец.
0
Gorliwy / адказаць
25.10.2007 / 00:37
“афіцыйна ў нас любяць герархі сустракацца, ладзяць канфэрэнцыі, але далёка ад ўвагі супольнасьці” Дык я нават не пра экуменізм, а пра праекты, якія можна рабіць у межах нават адной канфесіі і нават адной парафіі, пад (нефармальным) кіраўніцтвам або прынамсі са згоды святара. Калі такіх праектаў у розных парафіях розных канфесій некалі будзе шмат, яны найдуць і спосабы супрацоўнічаць. Але не з “экуменічнага даху” трэба пачынаць, а з падмуркаў. Фармальна, святары не абавязаныя рабіць нічога, як цэлебраваць Імшу і ўдзяляць іншыя сакраменты. Гэта як бы мінімум закона Майсеевага. Але калі ўсе абмяжуюцца толькі гэтым мінімумам, тады Хрысціянства гіне. Самае цікавае, што менавіта праваслаўныя – самыя актыўныя. Скрынкі для ахвяравання вісяць на кожнай бензакалонцы, у кожным універмагу – кіёск з літаратурай, у кожным падземным пераходзе – стаяць манашкі. Гэта ўсё трэба рабіць, і немагчыма аспрэчыць. Католікі, паміж намі, у сваёй масе надзвычай задаволеныя “бальнічным лістом”, які ім (нібыта!!!) выпісала дзяржава. Маўляў, лекар забараніў мне рухацца, таму я ляжу і гляджу ТВ. Але што мусяць рабіць цывільныя вернікі, калі яны выходзяць за дзверы храма? Адразу папярэджу, што я – прыхільнік вяртання парафіям і канфесіям масы тых сацыяльных функцый (адукацыя, сац. забеспячэнне, першасны улік грамадзянскага стану, судовыя функцыі па сямейных пытаннях і г.д.), якія ў іх узурпавала Сацыялістычная Дзяржава ўва ўсім свеце, ад 1517 пачынаючы, і 1917-м працягваючы. Праз слабасць і крывадушнасць хрысціянаў гублялася адна пазіцыя за другой, на карысць ананімных кафкіянскіх бюракратаў. Напрыклад: развод і падзел дзяцей і ўласнасці калісь адбываўся праз касцёльныя суды (і цяпер так у Ізраілі і многіх мусульманскіх краінах). Або прыходскія метрыкі: цалкам маглі б весці першасны грамадзянскі ўлік, як яно калісь і было. Гэта значыць – кожны мусіць быць прыпісаны да сваёй курыі. Сама меней – яна яго пахавае, нават калі не будзе іншай нагоды ўбачыцца.
0
Gorliwy / адказаць
25.10.2007 / 00:45
“афіцыйна ў нас любяць герархі сустракацца, ладзяць канфэрэнцыі, але далёка ад ўвагі супольнасьці” Дык я нават не пра экуменізм, а пра праекты, якія можна рабіць у межах нават адной канфесіі і нават адной парафіі, пад (нефармальным) кіраўніцтвам або прынамсі са згоды святара. Калі такіх праектаў у розных парафіях розных канфесій некалі будзе шмат, яны найдуць і спосабы супрацоўнічаць. Але не з “экуменічнага даху” трэба пачынаць, а з падмуркаў. Фармальна, святары не абавязаныя рабіць нічога, як цэлебраваць Імшу і ўдзяляць іншыя сакраменты. Гэта як бы мінімум закона Майсеевага. Але калі ўсе абмяжуюцца толькі гэтым мінімумам, тады Хрысціянства гіне. Самае цікавае, што менавіта праваслаўныя – самыя актыўныя. Скрынкі для ахвяравання вісяць на кожнай бензакалонцы, у кожным універмагу – кіёск з літаратурай, у кожным падземным пераходзе – стаяць манашкі. Гэта ўсё трэба рабіць, і немагчыма аспрэчыць. Католікі, паміж намі, у сваёй масе надзвычай задаволеныя “бальнічным лістом”, які ім (нібыта!!!) выпісала дзяржава. Маўляў, лекар забараніў мне рухацца, таму я ляжу і гляджу ТВ. Але што мусяць рабіць цывільныя вернікі, калі яны выходзяць за дзверы храма? Адразу папярэджу, што я – прыхільнік вяртання парафіям і канфесіям масы тых сацыяльных функцый (адукацыя, сац. забеспячэнне, першасны улік грамадзянскага стану, судовыя функцыі па сямейных пытаннях і г.д.), якія ў іх узурпавала Сацыялістычная Дзяржава ўва ўсім свеце, ад 1517 пачынаючы, і 1917-м працягваючы. Праз слабасць і крывадушнасць хрысціянаў гублялася адна пазіцыя за другой, на карысць ананімных кафкіянскіх бюракратаў. Напрыклад: развод і падзел дзяцей і ўласнасці калісь адбываўся праз касцёльныя суды (і цяпер так у Ізраілі і многіх мусульманскіх краінах). Або прыходскія метрыкі: цалкам маглі б весці першасны грамадзянскі ўлік, як яно калісь і было. Гэта значыць – кожны мусіць быць прыпісаны да сваёй курыі. Сама меней – яна яго пахавае, нават калі не будзе іншай нагоды ўбачыцца.
0
Аляксандар Шрамко / адказаць
25.10.2007 / 15:20
Ну кали Вы пра гэта, так самі ж адказалі:) Нельга казаць, што зусім нічога ня робіцца. Больш-менш звычайным з'яўляецца апякунства хворых і інвалідаў. Можа гэта яшчэ ня ў такім выглядзе, як хацелась бы, але нешта ёсьць. Вось, напрыклад, на нашым прыходзе ёсць сястрынства, якое займаецца спрвамі міласэрднасьці. І ня толькі ў дычыненьні да хворых, але і да зьняволеных - перпісваюцца, дасылаюць пасылкі. І ўсё гэта сьвятары арганізуюць толькі па сваёй ініцыятыве, бо, акрамя непасрэдных багаслужэбных абавязкаў, ад іх ніхто нічога не патрабуе. Ёсьць яшчэ брацтва, як тое ж Брацтва трох віленскіх пакутнікаў - нешта там выдаюць, перакладаюць. Пры гэтым, у Беларусі праваслаўныя значна больш пасыўныя, чым у Расіі, Украіне, ня кажучы ўжо пра Польшчу. Але я ня згодны з усім, што Вам падабаецца і што Вы прапануеце. Вось гэтыя скарбонкі, вулічны гандаль - я супраць. Супраць і такога прпісываньня да прыходаў. Я думаю пра гэта ўсё трэба будзе паразмаўляць асобна. Калі-небулзь выкладу свае разважаньні на гэты конт.
0
Гарлівы / адказаць
25.10.2007 / 19:20
"Супраць і такога прпісываньня да прыходаў" а вось дзяржава да сваіх ЖЭСаў прымацоўвае ланцугамі
0
"экумэнічны" дыялог / адказаць
26.10.2007 / 15:53
гарлівы католік зайздросьціць РПЦ і савецкай дзяржаве ды хацеў бы заняць іхнае месца. Вось што значыць аднолькавы таталітарны душок! Адначасова выліваецца паклёп на эўрапэйскую Рэфармацыю. Падзяляй цёмных саўкоў і валодай іхнымі душамі?
0
Аляксандар Шрамко / адказаць
27.10.2007 / 00:57
А я нешта не пабачыў паклёпу на рэфармацыю:) Говорка ідзе пра супрацоўніцтва ў тым ліку і з пратэстантамі. Я так зразумеў. А вось наконт "сацыяльных функцый"... гэта ўжо мне здаецца, мякка кажучы, неадназначным:)
0
Партызан / адказаць
01.11.2007 / 14:36
І праваслаўная, і каталіцкая Царква заўсёды імкнуліся зрабіцца "Дзяржаўнымі". І, як праваслаўны, адзначу: Праваслаўе Візантыйскай традыцыі заўсёды імкнулася да "дзяржаўнасьці" (цэзарэпапізма). Прыклад ВКЛ, калі Праваслаўная Царква зьяўлялася недзяржаўнай ды яе жыцьцё ў сьвецкам жыцьці падлягала агульным законам - першы! На маю думку, імкненьня да "дзяржаўнасьці" заўсёды канфліктуе з духоўнасьцю і, як не парадаксальна, з галоўнай місіяй Царквы - Выратаваньням. Сёньня, а я гэта бачу штодня, сацыяльныя функцыі практычна ўсіх Цэркваў пераважаюць духоўныя. Праблема Цэркваў дыяспары менавіта ў перавазе сацыяльнай функцыі яднаньня. Яна хутчэй клюб суайчыннікаў, а не ўласна духоўная інстытуцыя (прабачце за падобны слэнг). І гэта не хіба толькі праваслаўных, у некаторых краінах пачалі адчыняцца "польскія" і "чэскія" касьцёлы. Ці ёсьць з гэтага выйсьця? Няведаю. Праблема яшчэ ў тым, што большасьць мясцовых ярархаў рэальна баяцца службаў на невядомых мовах: А раптам сьвятар нешта наблытае? Адразу паўстае пытаньня нацыянальнага вікарыята, потым - нацыянальных япіскапскіх аб'яднаньняў (вядомы прыклад УПЦ Канст. патр.) Дарэчы, у той жа Францыі ёсьць парахфіі з служэньням на расейскай мове і, што асабліва цікава, служаць там французы вывучыўшыя расейскую мову.
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзера